قسم بر عاشقان دل شكسته

به امید همه درهای بسته

قسم بر سبزی فصل بهارت

به امید نگاه سبزوارش

تو می آیی، یقین دارم که می آیی.زمانی که مرا در بستر سردی میان خاک

بگذارند، تو می آیی یقین دارم که می آیی

شب را نوشیده ام

و بر این شاخه های شکسته می گریم .

مرا تنها گذار

ای چشم تب دار سرگردان !

مرا با  رنج بودن تنها گذار .

مگذار خواب وجودم را پرپر کنم .

مگذار از بالش تاریک تنهایی سر بردارم

و به دامن بی تارو پود رویاها بیاویزم .

سپیدی های فریب

روی ستون های بی سایه رجز می خوانند .

طلسم شکسته خوابم را بنگر

بیهوده به زنجیر مروارید چشمم آویخته .

او را بگو

تپش جهنمی مست !

او را بگو : نسیم سیاه چشمانت را نوشیده ام .

نوشیده ام که پیوسته بی آرامم .

جهنم سر گردان !

مرا تنها گذار .

به کجا میری عزیزم        قفسه تمومه دنیا

روی شاخه های دوری       چه خوشی داره صبوری

وقتی خورشیدی نباشه      تا همیشه سوت و کوری

میگذره روزای عمرت             توی جاده های خلوت

تا بخوای برگردی خونه        گم میشی تو باغ غربت

واسه ما فرقی نداره          هر جا باشیم شب نشینیم

دل خوشیم به این که شاید      سحر رو یه روز ببینیم

آخرش یه روزی هجرت                 در خونتو میکوبه

تازه اون لحظه میفهمی

همه آسمون غروبه

ای داد دوباره کار دل مشکل شد
نتوان ز حال دل غافل شد
عشقی که به چند خون دل حاصل شد
پامال سبکسران سنگین دل شد

گل و گلدون چه شبها نشستن بی بهونه قصه گفتن چه عاشقانه

چه تلخه  باید تنها بمونه قلب گلدون مثل من بی تو

نشستم زیر بارون زمستون

زمستون برای تو  قشنگه از پشت شیشه

بهار زمستون ها  برای تو همیشه

تو مثل من زمستونی نداری که باشه لحظه ی چشم انتظاری

گلدون خالی ندیدی که نشسته زیر بارون گل های کاغذی داره تو گلدون

تو که عاشق نبودی ببینی چه تلخه روز جدایی

چه سخته .... چه سخته .....  بشینم بی تو با چشمای گریون

تنهایی

دیگه این تنهایی برای من یه عادته

زخم خوردن از زبونت واسه من چه راحته

دیگه مثل اون قدیما با تو هم بازی نمیشم

هر چی بردی یا که باختم واسه من عدالته

دیگه توی چشمای تو یا به اون عکسا

زل نمی زنم اگر چه این واسم هدایته

دیگه تو موج چشمات یا که اون خرمن موهات

مست و دیوونه نمیشم گرچه اون هم برا من عبادته